| تبليغات | X |
وقتی که فکر می کنم
می بینم
با این قافیه های ناجور هم زندگی وزن می گیرد
گاهی با یک بلیط باطله
به سفرهای دور می روند
اما بلیط زنده تو
برگشت می خورد.
خواستی غروب را به خانه بیاوری
و قصه اندوه را
بی هیچ قبیله ای
در آسمان کوتاه اتاقت
پرواز کنی
شاید این اتاق برای ساحل غم های تو
کوچک بود
یا رد پای تو در شن ها محو نمی شد
همیشه قبل از رفتن
صدای زنجیرهای خداحافظی
بلند می شود
با این که از ماندن سیر شده ای
عزیزانت گرسنه می آیند
و تو را می بویند
با ین که چمدانت را بسته ای
و بتی از خدا برای تنهایی من
کادو گرفته ای
باز هم نمی روی !
اما هراسناکم ...
نکند دوباره اندهگین شوم
تا حادثه غافلگیرت کند
و انگشت حیرت
اشک خدا را بر گونه هایم
بیفشاند.
عاقبت برای جشن شدنت
به خدا دعوت نامه ای می فرستم
اما
ای دریغ !
باز هم
خدا
پیش از ما
بساط سور بر پا کرده بود.
مگر معجزه ای
مرا و ترا
آرام کند
در این آدینه موعود
هزار لحظه سرشار از انتظار
آمد و مرد
هزار آرزوی کوچک و کودکانه
گل قاصدک هم دروغ می گفت
غبار انتهای جاده
سواری نبود ...
اگر قصه ات به دست من تمام می شد
نقشی می زدم از آبی دریاها
و آسمان کویر
تا پاهایت سست
و چشمانت تا جاودان بر پرده نقاشی
خیره شوند
مهرشهر آرام
